Koniec miłości nie daje o sobie zapomnieć. Nawiedza snami. Nawiedza ciszą. Nawiedzani przez upiory, stajemy się jak one. Życie dopływa. Słabnie tętno. Nic cię nie rusza. Niektórzy to aprobują i twierdzą, że to leczy. To wcale nie leczy. Martwe ciało nie czuje bólu.

nie ma pokrycia, ja tylko chcę tę książkę. albo jakąkolwiek inną.








I watch them, they watch me:

ani ręcznie, ani tabletowo dziś, zły mam chyba dzień na rysowanie.
pójdę może wezmę długą kapiel.



I watch them, they watch me:

jest tak wcześnie, za wcześnie na życie, na śniadanie, na po prostu wstanie z łóżka. ale wstajesz, bo przecież co tydzień zmieniasz się w kogoś innego, w inne patrzysz lustro, po innych chodzisz chodnikach. nawet inaczej się ubierasz, malujesz, nawet nosisz inną bieliznę! cholera, to takie głupie. zabija cię to inne miasto, inni ludzie, inna ty. i patrzysz w to inne lustro i zastanawiasz się, czy jeszcze istniejesz, ale tak naprawdę. po tylu zabijaniach łatwo zapomnieć o własnym istnieniu. i płaczesz w poduszkę, do lustra, do monitora, do czegokolwiek za tą prawdziwą sobą, którą chwilowo nie jesteś, którą nie możesz być. i trzymasz się czegoś, czego tak bardzo nie chcesz. ze strachu, ze słabości? chyba przez brak perspektyw. przez brak perspektyw czujesz ucisk w okolicy mostka, cierpisz na bezsenność, bo jesteś tu nikim. a może to z tęsknoty? za prawdziwą tobą, za tą bardzo małą garstką ludzi, którzy też są prawdziwi i sprawiają, że ty znowu stajesz się sobą, przekonaną o własnym istnieniu.




I watch them, they watch me:

niemożliwe, ona naprawdę mnie kocha. powiedziała to przy porannej kawie, w kuchni, z bosymi stopami na zimnej podłodze. powiedziała to, jakbyśmy już dawno to ustalili, bez skrepowania, bez zbędnych wstepów. kocham cię, tak niespodziewanie, powiedziała uśmiechając się obłędnie, lubieżnie, wyciągając w moją stronę swoją nieubraną w nic rękę. nie mogę ci nic zaoferować, powiedziała, moją duszę tylko, moją przy tobie obecność, moją jasną skórę, moje ciało. jeżeli kiedykolwiek odejdziesz, jeżeli ja kiedykolwiek odejdę proszę, obiecaj mi, że zostanę na zawsze kobietą twojego życia, że nie zapomnisz o mnie nigdy. mówiła to, patrzyła na mnie, wciąż się uśmiechając. te wyznania nie były dla niej niczym niezwykłym, a może raczej - niczym nowym. nie zmyśliła tego, wiem to na pewno. jej wzrok nie mógł kłamać, jej nagie stopy, jej nagie dłonie, jej nagie...


I watch them, they watch me:

nie powinnam tu siedzieć, teraz, z tobą, na dachu
bo nie znamy się wcale, ale wtorek i wrzesień
popołudnie jest dzisiaj dla nas dziwnie łaskawe
a Gdańsk w twoich oczach wygląda mi lepiej

nie powinnam być z tobą, jakbyś był tu na zawsze
bo się znamy przez "teraz", kiedy jestem przy tobie
a siedzimy tu minut jakieś chyba piętnaście
i śledzimy upadek świata w słońca zachodzie

nie powinnam być z tobą, przecież wiem, źle się skończy
bo ty jesteś aż sobą, a ja tylko człowiekiem
i za szybko pod nami dziś mkną samochody
a Gdańsk dziś wygląda jak zwykle, nie lepiej

to nie ja, to o mnie.
brakuje mi paru rzeczy, dachów, swobody, beztroski. to tak głupio brzmi, bo każdy, kto na mnie spojrzy powie, że przecież mam wszystko, czego mi trzeba. a jednak. a jednak to tylko retrospekcje, dawne, niedawne. czy to ważne czy jest się w równowadze?







I watch them, they watch me: